Verslag 81e ISDE

81st International Maxxis FIM SIX Days Enduro,

Lake Taupo  -New Zealand, 14-19 november 2006

Een inside-verslag door macsev lid Gerrit Harkink, Ruurlo

Het is maandagmorgen 6 november, 11.15 uur. De Boeing 747 van Singapore Airlines staat op Schiphol om te vertrekken naar Singapore, Maleisië, met aan boord ongeveer 400 passagiers waaronder het voltallige Nederlandse Trophy-team; met al zijn verzorgers en helpers ruim 40 personen.
We gaan op weg naar Nieuw-Zeeland om daar deel te nemen aan de 81^e internationale Motorzesdaagse, oftewel de ISDE 2006. Deze letters staan voor International Six Days Endurance. Voor mij was dit de allereerste grote vliegreis van mijn leven en ik kwam ogen en oren tekort toen deze enorme kist de lucht inging.

Na ongeveer een half uur zaten we al op een hoogte van 10 km. en vlogen met een snelheid van bijna 1000km. per uur, terwijl de buitentemperatuur ongeveer 55 graden onder nul was. Tijdens de ruim 13 uur durende vlucht naar Singapore werden we door superslanke Maleisische stewardessen rijkelijk voorzien van eten en drinken. Ondanks het soms hevig schudden en trillen van het toestel was de stemming van het Nederlandse team opperbest. Zo nu en dan even de benen strekken door een eindje door het vliegtuig te lopen en hier en daar een praatje maken, dan weer zitten video kijken op een klein schermpje voor je met een koptelefoon op en dan viel je plots in slaap. Je werd wakker en dacht: ik heb wel een uur geslapen, maar nee hoor, het was maar 10 minuten. Dinsdagmorgen half 7 plaatselijke tijd, kwamen we aan op het vliegveld van Singapore, het was hier met zo’n 25 graden heerlijk warm.

Wat is dit vliegveld van binnen geweldig. Het is allemaal marmer en van allerlei kleuren, terwijl de vloeren hier bedekt zijn met echt tapijt. En alles was even schoon en schitterde aan alle kanten. Er stonden bloembakken met metershoge orchideeën in allerlei kleuren. Je zag hier van alle nationaliteiten rondlopen: van oliesjeiks in die witte lakens (Postel in Zwiep zou er jaloers op worden) tot hele groepen die er rondliepen met van die grote tulbanden op hun hoofd.

Na hier ongeveer 2½ uur te hebben rondgekeken werd het weer tijd om plaats te nemen in weer zo’n grote kist die ons over Australië naar Auckland zou vliegen, een vlucht van nog eens 10 uur.

’s Nachts tegen 12 uur, het regende enorm, kwamen we aan op Nieuw-Zeelandse bodem. Wat waren ze daar goed in het controleren of je geen verkeerde dingen bij je had. Poortje uit en de volgende weer door, dan weer iemand die je ging betasten, dan weer paspoortcontrole. Bij het laatste poortje ging het mis. Ik schrok me te pletter, als laatste van de rij moesten ze mij hebben. Ik moest mijn koffer openmaken met drie man om me heen. Na een hoop gekwek in het engels werd het me duidelijk dat ze mijn werkschoenen moesten hebben. Een van de drie ging ermee vandoor en ik dacht: die zien we nooit meer terug. Maar waarom die rotschoenen??? Toch na 5 minuten kreeg ik ze beide, keurig ingepakt in een zak, weer terug. Achteraf bleek namelijk dat er onder de zool nog wat Ruurlo's zand verborgen zat. Ze zijn daarginds enorm bang voor ziektes onder het talrijke Nieuw-Zeelandse vee. Zo leer je nog eens wat…

Na een korte nachtrust in een hotel dicht bij het vliegveld, vertrokken we ’s morgens tegen 9 uur in de inmiddels opgehaalde Japanse huurauto’s, naar het 350 km. zuidelijker gelegen Taupo, waar ons eigenlijke doel, de Motorzesdaagse, van 11 t/m 19 november zou plaatsvinden.

Aangekomen in Taupo, een plaats iets kleiner dan Lochem, werd eerst ons appartement opgezocht, zodat we al die koffers gelukkig kwijt waren en weer ruimte hadden in een niet al te grote Toyota die ons de komende tijd overal naar toe moest brengen.

Na eerst een verkenning in Taupo ging het al snel richting het Motorsportpark, zo’n 10 km. buiten de stad. Links en rechts van de weg is het nogal heuvelachtig en het gras werd kort gehouden door enorme aantallen schapen en koeien. Ook zagen we nu vanuit de auto heel veel bloeiende brem en dan weer stoom blazende geisers met de stank van rotte eieren. Van oorsprong is dit eiland ontstaan door vulkanische uitbarstingen, vandaar die uitstroom van stoom uit de grond. Ik vond in weilanden, waar enkele proeven waren uitgezet, zelfs gesteente dat gestolde lava was, heel licht in gewicht.

Op dit moment, midden november, is het daar lente en behoort de temperatuur boven de 20 graden uit te komen, maar het bleef steken bij een graad of 15.

De start-finish locatie en rennerskwartier was gelegen op de parkeerplaats van een hagelnieuw race-circuit voor auto’s en motoren. Men was nog druk bezig met de bouw van de pitsboxen en een groot jury- en tijdwaarnemersgebouw. In januari 2007 zal op dit circuit de A-1 race van Nieuw Zeeland worden verreden met deelname van o.a. Michel Bleekemolen. Het hele rennerskwartier stond al aardig vol met tenten en zeecontainers, waarin de wedstrijdonderdelen, tenten en nog heel veel ander materiaal wat nodig is voor het goede verloop van een dergelijk gebeuren.

De Tsjechen hadden er zelfs ruim 20 vaten bier inzitten! De container uit Nederland, in september daar al geladen, kwam pas op donderdagmiddag aan en op vrijdagmorgen konden de rijders beginnen met de opbouw van hun motoren, waarna ze door de technische commissie van de ISDE werden gekeurd en werden gestald in het parc ferme. Door de organisatie werd aan elke rijder een kleine brandblusser verstrekt, die de rijder te allen tijde tijdens de 6-daagse bij zich moest hebben op de motor. Dit zal wel te maken hebben gehad met de vergunning van het evenement.

Op zondagmiddag vond de officiële opening plaats. Op een groot grasveld in een park stonden de ruim 600 deelnemers uit 31 landen van de wereld, ongeïnteresseerd te luisteren naar diverse sprekers. Na 3 kwartier was het afgelopen en zonder dat ik het hoorde was de opening een feit. ’s Maandags stond in het programma als een vrije dag en iedereen ging de diverse crossproeven lopen. Anderen gingen de omgeving en natuurschoon bewonderen. Op dinsdagmorgen gingen de eerste rijders vanaf 7 uur van start met eerst een aanlooproute van maar liefst 30 km. naar de eerste tijdcontrole. Na deze TC volgde de eerste specialtest op een heuvelachtig soort weiland, voorzien van diverse afgravingen en hoogteverschillen.
De daarop volgende specials en route werden verreden door dichte, donkere dennenbossen. Geen bospaden zoals in Nederland, nee dit waren paden tussen de dikke dennen die aangelegd waren door een shovel van zo’n 3 a 4 meter breed en kwam je daar onverhoeds buiten, dan stond je als rijder meteen uurvast in een metershoog struikgewas. Wanneer er dan zo’n 600 rijders gereden hadden, was het pad veranderd in een smalle gleuf met enorme dikke boomwortels. Vooral toen het ook nog ging regenen werd het nog gladder en kwam stuurmanskunst goed van pas, maar het ging vaak mis en aan menig motor waren de gevolgen goed te zien.
Elke dag stond ik met nog iemand van de Nederlandse helpersploeg op een tijdcontrole o.a. voor het tanken van de 2- en 4-taktmotoren en zorgen dat elke rijder zijn eten en drinken kreeg. En ook zorgden we ervoor dat ze op de juiste tijd de klok passeerden. Trouwens, op de eerste wedstrijddag stond ik op de 3^e tijdcontrole op zo’n 70 km. rijden vanaf de paddock. Van de 21 gestarte Nederlanders op dag 1 bereikte Barend Haayer niet de finish. Met een stukgelopen kogellager van de balans-as van zijn Honda 250 moest hij vroegtijdig de finish opzoeken.

Op woensdagmorgen was het ook over en uit voor Trophy-rijder Amel Advokaat, zijn Suzuki 450 was vastgelopen. Ook Holtenaar Erik Davids, van start gegaan met pijnstillers vanwege een valpartij 2 weken geleden tijdens de Enduro in Geesteren (Ov.), moest wederom na een duikeling op zijn geblesseerde schouder noodgedwongen de strijd staken. Nu zat er en topklassering voor het Hollandse Trophy-team met 2 uitvallers, vanzelfsprekend niet meer in.

Donderdag begon met hevige regen, daarna een uur zon, daarna druilerig weer met een temperatuur die niet boven de 16 graden kwam. Daniël Willemsen, op een Yamaha 450, finishte die dag als 371^e, terwijl Mark Wassink met een 51^e plek de beste Nederlander was.

De vierde dag, vrijdag dus.
Vandaag werd net als gisteren de A-tijd gehanteerd, dwz de tijd tussen de tijdcontroles waren bijzonder krap, dus weinig tijd voor tanken, eten en drinken bij de controleposten. Ook vandaag een dag met zon, motregen, stortbuien en wolkbreuken. Een special-test werd na afloop door de jury geneutraliseerd vanwege een spekgladde en enorm steile helling waar zelfs de wereldtoppers niet tegenop konden komen. Sommigen tilden hun motor gewoon op en probeerden lopend alsnog de helling te nemen, weer anderen trokken de motor naar boven, zichzelf vasthoudend aan een boom. Het leek wel een survivaltocht.

Zaterdag, de vijfde dag, weer regen en nog eens regen. Het werd voor de nog overgebleven rijders (461) een ware slijtageslag. We zagen weer de rijders hun machines naar boven duwen en trekken tegen de spekgladde hellingen. Rijden ging niet meer. In de bossen, op de gemene wortelpaden, reed iedereen zich hopeloos vast en nergens was nog een berijdbaar spoor te vinden. Vanaf tijdcontrole 2 besloot uiteindelijk de organisatie om alles te neutraliseren en werden de nog rijdende deelnemers verzocht om via de dichtstbijzijnde harde weg naar de paddock te rijden. Toch maar weer zo’n 30 km. in de stromende regen, en ze waren al doorweekt, waar ze werden opgevangen en in dekens gewikkeld door ambulancepersoneel. Zondag was een heerlijke zonnige dag, met de gebruikelijke slotcross net buiten Taupo op het thuiscircuit van Ben Townley. Nu geen route door het bos vanaf de paddock, maar gewoon over de weg, ca. 8 km. naar het circuit.

Zondagavond kon de balans worden opgemaakt. Ons eigen Trophy-team finishte op een 18^e plaats. Mark Wassink werd met een 46^e plaats de beste Nederlander.

Hieronder de klasseringen van onze jongens die deze loodzware 6-daagse aan de andere kant van de wereld hebben volbracht, met veel of weinig strafminuten aan hun broek maakte niet uit.

Maandagmorgen 8 uur, zonneschijn en lekker warm. Motoren worden ingekrat en worden samen met veel andere materialen als tenten, banden, jerrycans, tafels, stoelen, banken, gereedschapskisten e.d. met hulp van een heftruck de container ingereden. Dit alles onder toezicht en met hulp van de hele Nederlandse ploeg. Op dinsdagochtend 7 uur plaatselijke tijd, vertrokken we in colonne naar het vliegveld van Auckland, waar we ’s middags om kwart over 3 opstegen voor de vlucht naar Singapore. Daarna volgde de lange vlucht van bijna 13 uur naar Amsterdam. Hier kwamen we om half 7 woensdagochtend aan waar we feestelijk werden onthaald door een hele schare familieleden en “enduro-volk”. Na een heerlijk kopje “echte” koffie werd het hoog tijd om de Achterhoek weer op te zoeken.

NB - Op de KNMV-site staat van elke dag ook een wedstrijdverslag gepubliceerd.

Gerrit, namens webbeheer, bedankt voor deze bijdrage