door Dennis Arentsen

31 JANUARI 2005 - LOCHEM -
In elke manege waar ze opdraven, stelen ze de show. Maar gistermiddag in Lochem hadden Bonfire en Salinero tijdens hun kür waarschijnlijk getekend voor een weigering en het flink op een lopen gezet. De twee Olympische dressuurkampioenen onder het zadel van Anky van Grunsven werden gelukkig ook niet aan de start verwacht van de 15e editie van de manegecross. De piaf, passage en pirouettes waren deze zondag vervangen door luidruchtig motorgeronk. Sportieve folklore als start van een nieuw crossseizoen.

Drie turven hoog, de crossmotor aan de rechterhand meetorsend. De kleine Daimy Bult stiefelt met de borst vooruit tussen de grote mannen door tijdens de jaarlijkse indoorcross in Lochem. In het voorbijgaan schiet de jongeling uit Schalkhaar Daniël Willemsen aan. ‘Hoe vaak heb jij al gewonnen vandaag?’ De wereldkampioen zijspancross kan één manchezege overleggen aan de 9-jarige crosser uit de 65cc-klasse. ‘Dan ben ik beter dan jij’, stelt het kind met een lach van oor tot oor. ‘Ik heb namelijk al twee manches gewonnen.’

Het tekent de gemoedelijke en ongedwongen sfeer in en om manege De Luchte. ‘Dit is toch prachtig’, lacht Willemsen. ‘Ik ken m’n plaats weer.’ De zijspancrosser is net als het gros van de deelnemers in Lochem vooral blij dat er eindelijk weer een wedstrijd op het programma prijkt. ‘Dit is toch een beetje de aftrap van het seizoen’, weet Willemsen, die niet veel later zijn motorfiets uitleent aan Klaas Tuininga. ‘Ach, ik leen niet aan iedereen mijn motor uit, maar Klaas vertrouw ik wel.’

Tuininga is als organisator al vanaf de eerste editie betrokken bij de Lochemse manegecross, begin jaren negentig. Een gouden greep, zo bleek ook gistermiddag. Een kleine duizend belangstellenden wandelde de met tientallen decibellen gevulde en blauw van de rook staande manege binnen. Het evenement leeft en laat Lochem tijdens het laatste weekeinde van januari beven op z’n grondvesten. ‘Maar met de overlast valt het volgens mij wel mee’, meent Tuininga.

Sterker, waar het in de open lucht steeds lastiger wordt om serieuze motorcrosswedstrijden op de kalender te krijgen, lijkt er in de buurt van de Lochemse Koedijk niemand tegen te sputteren als de organisatoren in het najaar hun nieuwste plannen op tafel leggen. Ook de 15e manegecross kreeg zijn beslag zonder gemeentelijke vergunning, al hing het evenement zaterdag toch nog even aan een draadje. De politie meldde zich bij de organisatie en vroeg om een vergunning.

‘Die hebben we nog nooit gehad’, stelt Tuininga. ‘Nu gaat de gemeente opeens op de voorgrond treden. Ik begrijp dat niet. We houden ons altijd aan alle regels, maar het betekent wel dat we volgend jaar voor het eerst in de historie een vergunning nodig hebben. Dat is de afspraak die we zaterdag gemaakt hebben.’

De Lochemse indoorcross mag dan een hoog folklore en gezelligheidgehalte hebben, bij vlagen werd er hard gereden. Vooral in de Superklasse, waar de topcoureurs op uitnodiging actief waren, vlogen de rijders elkaar nog wel eens in de haren. Maar ook Marcel Willemsen maakte in de eerste omloop weinig vrienden. De Lochemer kwam kort na de start in aanraking met twee collega’s, die allebei van de machine vlogen. ‘Maar hun motoren hingen vast aan mijn arm en die nam ik dus een heel stuk met me mee’, aldus de zijspancrosser, die komend jaar rijdt met bakkenist Bart Notten jr. ‘Ik kwam hier naartoe om lekker te rijden. Ik zou eigenlijk niet eens meedoen en ben dus een soort programmavulling. Maar ja, als ik dan toch rijd, dan wil ik ook winnen en dat vonden die twee gasten niet zo leuk.’

De Superklasse werd uiteindelijk een prooi voor Amel Advokaat. De crosser uit Noordeloos liet Mark Wassink achter zich. ‘Indoorcross is heel intensief’, weet de Lochemer, die komend jaar behalve de ONK-wedstrijden ook uitstapjes wil maken naar België en Duitsland. ‘Heel kort werk, constant keren en draaien. Daar krijg je ontiegelijke pijn in de arm van, maar het is wel mooi. Ben blij dat het seizoen weer is begonnen.’

Freddie Dikkeboer